ام پی فایل - مرجع خرید ارزان پایان نامه تبلیغات شما

آمار سایت

    آمار مطالب
    کل مطالب : 4108
    آمار کاربران
    افراد آنلاین : 9

    کاربران آنلاین

    آمار بازدید
    بازدید امروز : 1,792
    باردید دیروز : 1,859
    گوگل امروز : 8
    گوگل دیروز : 12
    بازدید هفته : 12,919
    بازدید ماه : 97,118
    بازدید سال : 305,235
    بازدید کلی : 6,752,263

خرید پایان نامه و مقالات دانشگاهی

    دانلود مقالات و پایان نامه دانشگاهی

اسمبل و اجرای برنامه

برای ايجاد برنامه به سه ابزار نياز است: يک اديتور متن، يک اسمبلر برای تبديل برنامه به فايل مقصد و يک لينکر برای توليد فايل اجرائی.

برنامه اسمبلی را در يک اديتور متن نوشته و با پسوند .asm ذخيره کنيد. فراموش نکنيد که حتما از يک اديتور اسکی استفاده کنيد. توسط اسمبلر (masm.exe يا tasm.exe) از فايل مبدا .asm فايل مقصد .obj را ايجاد کنيد. اسمبلر برنامه زبان اسمبلی را به کد ماشين تبديل می کند. اگر خطائی در برنامه وجود داشته باشد اسمبلر خطا را گزارش می دهد. لينکر (link.exe يا tlink.exe) از يک يا ترکيب چند فايل .obj يک برنامه قابل اجرا از نوع .exe يا .com را می سازد.


مثال. برنامه first.asm را در اديتور متن ذخيره کنيد. سپس در خط فرمان سيستم عامل، در محلی که اسبلر نصب شده است، دستورات زير را به ترتيب وارد کنيد تا فايل اجرائی first.exe ايجاد شود.

C:masm>masm first
C:masm>link first
C:masm>first


مثال: در برنامه زير دو عدد با هم جمع می شود.

        .MODEL small
        .STACK [size]
        .DATA
number1 DW 0800h   ;=128
number2 DW ffebh    ;=-493
sum         DW ?            ;store result

        .CODE
begin:
   mov AX,@Data
   mov DS,AX
   mov AX,number1 ;get first number in AX
   add AX,number2  ;add AX with second number
   mov sum,AX      ;store result in Sum
   mov AX,4c00h
   int 21h
END begin

مثال: تکه برنامه زير اعداد 1 تا 10 را در آرايه ای از نوع word ذخيره می نمايد.

        .MODEL small
        .STACK [size]
        .DATA
Array DW 10 dup(?)
        .CODE
begin:
   mov AX,@Data
   mov DS,AX
   mov CX,1
   mov SI, offset Array
Forl:
   mov [SI], CX
   inc SI
   inc SI
   cmp CX,10
   je endf
   inc CX
   jmp forl
Endf:
   mov AX,4c00h
   int 21h
END begin

برای دسترسی به عناصر آرايه معمولا از عملوند غيرمستقيم ثباتی استفاده می شود. برای تخصیص آدرس آفست يک آرايه می توان از دستور LEA هم استفاده کرد. دقت کنيد چون عناصر آرايه دو بايتی هستند هربار دو واحد به SI اضافه می شود. در حالتی که عناصر آرايه از نوع بايت تعريف می شوند به اشاره گر آرايه يک واحد اضافه می شود.

مثال: کاراکتر * را نمايش می دهد.

        .MODEL small
        .STACK [size]
        .CODE
main PROC
   mov AH,2h
   mov DL,2ah
   int 21h
   mov AX,4c00h
   int 21h
main ENDP
END main

 

 

تعريف داده ها در سگمنت داده صورت می گيرد که با راهنمای .data شروع می شود.

ثابت ها

يک ثابت واقعی ثابتی است که مقدارش صريحا ذکر شده است. ثابت های واقعی نمايش آنچه هستند که معمولا برای مقدار دنيای واقعی انتظار داريم. ماکرو اسمبلر دارای انواع مختلفی از ثابت های صحيح، حقيقی، رشته و غيره است.


مثال.

123
3.14159
"Literal String Constant"
0FABCh
'A'


يک ثابت عددی مقداری است که می تواند در مبنای 2، 10 يا 16 نوشته شود. برای مشخص کردن مبنای عدد از پسوندهای جدول زير استفاده می شود. اگر مبنا صريحا ذکر نشود پيش فرض مبنای 10 است.

مبنا پسوند
Binary B يا b
decimal D يا d يا T يا t
hexadecimal H يا h

ثابت های رشته ای درون گيومه (") يا تک گيومه (') قرار می گيرند.


مثال. ثابت های عددی.

0F000h
12345d
0110010100b

مثال. ثابت های رشته ای.

"This is a string"
'So is this'
'Doesn''t this look weird?'
"Doesn't this look weird?"
"Microsoft claims ""Our software is very fast."" Do you believe them?"
'Microsoft claims "Our software is very fast." Do you believe them?'


ثابت نامدار (named constant) نام سمبليکی است که نشانگر مقدار ثابتی طی فرآيند اسمبلی است. ثابت ها به صورت کلی زير تعريف می شوند:

ConstantName EQU Value
ConstantName = Value

ConstantName نام ثابت است و Value مقداری است که به ثابت اختصاص داده می شود.


مثال.

One         equ 1
Minus1    equ -1
TryAgain equ 'Y'
String      equ "Hello there"
Num = 16
Size = Count * Element


نکته. علامت مساوی تنها برای مقدارهای عددی بکار می رود.

متغيرها

متغيرها را در هر سگمنتی می توان تعريف کرد اما اکثر برنامه نويسان همه آنها را در سگمنت داده تعريف می کنند. هر متغير به فرم کلی زير تعريف می شود:

VariableName Type InitialValue|?

Type نوع متغير را مشخص می کند که می تواند يکی از نوع های جدول زير باشد. نوع هائی که اغلب مورد استفاده قرار می گيرند DB و DW هستند. InitialValue مقداراوليه متغير است. اگر نخواهيم مقدار اوليه بدهيم علامت سوال (?) می گذاريم.

تعداد بايت نوع
1 byte/sbyte/db
2 word/sword/dw
4 dword/sdword/dd
8 qword/dq
10 tbyte/dt

مثال.

num db 25h
sum dd ?
ANum db -4

مثال. محل های پشت سر هم که دارای يک نوع هستند آرايه ناميده می شود. رشته ها توسط راهنمای db اعلان می شوند.

X dw 040Ch,10b,-13,0
Y db 'This is an array'
Z dd 10, 13, 'A','B','C'

مثال. برای تعريف يک متغير آرايه از راهنمای dup استفاده می شود.

Memory db 30 dup('$')
BigAry   dw 100 dup(?)

 

هر برنامه شامل يک يا چند سگمنت است. هنگامی که برنامه دارد اجرا می شود ثبات های سگمنت به سگمنت های جاری اشاره می کنند. چهار سگمنت را در آن واحد می توان داشت؛ کد، داده، پشته و ‌اضافی. در مد حقيقی هر سگمنت حداکثر 64KB است. البته معمولا برنامه ها کمتر از 64KB را استفاده می کنند. اسمبلر اندازه سگمنت را بر اساس تعداد بايت های مورد استفاده سگمنت تنظيم می کند. بنابراين اگر برنامه ای برای نمونه تنها 10KB برای ذخيره داده نياز دارد سگمنت داده 10KB می شود نه 64KB.

برنامه های .exe سه سگمنت اول را بايد داشته باشند.

• سگمنت داده برای ذخيره متغيرهاست. آدرس متغيرها به صورت آفستی از شروع اين سگمنت محاسبه می شوند.
• سگمنت کد شامل دستورالعمل های اجرائی برنامه است.
• سگمنت پشته برای نگهداری داده های موقتی و آدرس های برگشتی از برنامه پشته رزرو می شود. آدرس های پشته به صورت آفستی از ابتدای اين سگمنت محاسبه می شوند.

وقتی اجرای برنامه آغاز می شود سيستم عامل دو ثبات سگمنت CS و SS را برای اشاره به کد برنامه و سگمنت پشته مقداردهی می کند. برای دسترسی به سگمنت داده ثبات ds بايد حاوی آدرس سگمنت داده باشد. قبل از دسترسی به هر داده ای برنامه بايد آدرس سگمنت را در ثبات DS ذخيره کند.

سگمنت ها در برنامه اسمبلی توسط راهنماهای segment و ends مشخص می شوند. يک سگمنت به فرم کلی زير مشخص می شود:

segmentname segment {READONLY} {align} {combine} {use} {'class'}
      <statements>
segmentname ends

segmentname شناسه ای است که نام سگمنت معين می کند. نام سگمنت برای بدست آوردن آدرس آنها توسط اسمبلر استفاده می شود. نام سگمنت بايد در راهنمای ends هم مشخص شود.

align می تواند يکی از کلمات byte، word، dword، para يا page باشد. اين پارامتر مشخص می کنند سگمنت در محدوده بايت، کلمه، کلمه مضاعف، پاراگراف يا صفحه بار شود. اگر بايت باشد سگمنت از اولين بايت آزاد بعد از آخرين سگمنت ذخيره می شود. اين فيلد می تواند حذف شود. پيش فرض پاراگراف است. پاراگراف مضربی از 16 بايت است.

فيلد combine ترتيبی را که سگمنت های هم نام در فايل مقصد توسط اسمبلر نوشته می شوند را کنترل می کند و می تواند يکی از کلمات public، stack، common يا memory باشد. نوع stack برای سگمنت های پشته و public برای بقيه سگمنت ها استفاده می شود.


مثال.

DSEG    segment
Item1   byte   0
Item2   word   0
DSEG    ends

CSEG    segment
      mov   AX, 10
      add   AX, Item1
      ret
CSEG    ends


هرزمان نام سگمنت به عنوان عملوند دستوری بکار برود اسمبلر بلافاصله آدرس سگمنت را جايگزين می کند.


مثال. دستور زير آدرس سگمنت داده را در ثبات DS قرار می دهد.

mov   AX, dseg   ;Loads AX with segment address of dseg.
mov   DS, AX      ;Point ds at dseg.


راهنماهای .stack، .data و .code راهنماهای ساده شده سگمنت هستند که محل شروع سگمنت های پشته، داده و کد را مشخص می کنند. راهنمای .stack فضائی را برای پشته برنامه رزرو می کند. اندازه پشته در مقابل آن ذکر می شود. پيش فرض مقدار پشته 512 بايت درنظر گرفته می شود.

سگمنت ها به ترتيبی که در برنامه تعريف شده اند در حافظه بار می شوند.

ساختار کلی يک برنامه

SSeg    SEGMENT PARA
   DW 32 dup(0)
SSeg   ENDS
DSeg   SEGMENT PARA
   ;declarations
DSeg   ENDS
CSeg   SEGMENT PARA
   Main PROC FAR
      ASSUME SS:SSeg, DS:DSeg, CS:CSeg
      mov AX,DSeg
      mov DS,AX
      ...
      mov AX,4c00h
      int 21h
   Main ENDP
CSeg   ENDS
END Main

ساختار کلی برنامه با راهنماهای ساده شده سگمنت

        .MODEL small
        .STACK [size]
        .DATA
   ;declarations
        .CODE
Main:
   mov AX,@Data
   mov DS,AX
   ...
   mov AX,4c00h
   int 21h ;return to DOS
END Main


نکته. ابتدای هر برنامه اسمبلی بايد آدرس سگمنت داده در ثبات DS قرار گيرد.


مثال. برنامه first.asm برای نمايش پيغام روی صفحه.

; First.asm
;
        .MODEL small
        .STACK [size]
        .DATA
message db "Hello world, I'm learning Assembly !!!", "$"
        .CODE
main PROC
   mov AX,seg message
   mov DS,AX
   mov AH,09
   lea DX,message
   int 21h
   mov AX,4c00h
   int 21h ;return to DOS
main ENDP
END main

 

يک عبارت (expression) ارزيابی شده و نتيجه آن به متغيری نسبت داده می شود. هر عبارت ممکن است شامل متغير، ثابت، عملگر و پرانتز باشد.

عبارات ساده

ساده ترين عبارت از يک بخش تشکيل شده است: يک متغير، ثابت واقعی يا ثابت سمبليک.


مثال. هرکدام از موارد زير يک عبارت ساده هستند.

PI
20
rate
-1.25


عبارات کامل

يک عبارت کامل (Complex expression) از عبارات ساده که با عملگر به هم مربوط شده اند تشکيل شده است.


مثال. چند عبارت کامل.

2 + 8
1.25 / 8 + 5 * rate + rate * rate / cost
x = a + 10;
y = x = a + 10;
x = 6 + (y = 4 + 5);


وقتی عبارتی شامل چند عملگر است ارزيابی عبارت وابسته به الويت عملگرهاست.

يک جمله (statement) يک خط منفرد از کد است که عملي را انجام مي دهد. در ++C معمولا هر جمله در يک خط نوشته می شود، البته بعضی از جملات به چند خط تقسیم می شوند.

جملات هميشه به يک سميکولن (;) ختم می شوند. (به استثنای راهنماهای کامپايلر مانند define# و include#).


مثال. چند جمله در C++.

int i_accnum;
i_accnum=55555;
i_accnum=i_accnum+5;


White space

خطوط خالی و فاصله ها در برنامه white space نام دارند. کامپايلرهای C++ نسبت به خطوط خالی حساس نيستند و وقتی کد برنامه را می خوانند در جستجوی کاراکترهای جمله و ختم شدن به سميکولن هستند و فاصله ها را نديده می گيرند (ثابت های رشته ای مستثنا هستند). White space امکان فرمت بندی کد برنامه با يک طرح استاندارد برای فاصله گذاری را می دهد که باعث می شود کد برنامه خواناتر شود بدون اينکه روی اجرای آن تاثير بگذارد. هر برنامه نويسی استيل خود را ممکن است داشته باشد مهم اين است که کد برنامه خوانا باشد.

White space ها در ثابت های رشته ای که بين علامت گيومه (") قرار می گيرند مجاز نيستند. اگر می خواهيد يک رشته را به دو خط بشکنيد بايد از کاراکتر () استفاده کنيد.


مثال. جملات زير با هم معادل هستند.

x=2+3;

x = 2 + 3;

x   =
2
+
3;

مثال. جمله زير زير درست است.

cout<<"Hello
world!";


جملات پوچ

يک سميکولن تنها در يک خط خالی يک جمله پوچ (null statement) را می سازد که عملی انجام نمی دهد. گاهی جملات پوچ می توانند مفيد باشند.

جملات ترکيبی

جمله ترکيبی (compound statement) که بلاک (block) هم ناميده می شود از يک يا چند جمله که بين آکولاد محصور شده اند تشيل شده است.

بلاک می تواند جايگزين هر جمله ای در برنامه بشود. برای شروع بهتر است آکولاد بلاک در خط جداگانه ای باشد تا تشخيص اينکه جا افتاده است آسان تر باشد.


مثال. يک بلاک از کد.

{
   cout<<"Hello, ";
   cout<<"world!";
}

خواص مدل

مدل رابطه ای دارای ويژگی های زیر است:

• متداول ترین مدل است
• بر اساس تئوری ریاضی است
• داده ها و ارتباطات بين آنها در پايگاه داده به صورت مجموعه ای از جداول ديده می شود
• هيچ جدولی دارای سطرهای تكراری نيست
• ترتیب سطرها و ستون ها در هر جدول مهم نيست
• ستون ها اتميک هستند يعنی مقادیر ستون ها غیر قابل تجزیه اند
• هر مقدار که در دو رکورد مختلف واقع می شود رابطه ای را بین دو آن رکورد می فهماند
• ارتباط رابطه ها با يکديگر از طریق صفات خاصه مشترک انجام می گيرد
• ایجاد، دسترسی و توسعه آن آسان است. بعد از ایجاد پایگاه داده اولیه، جداول جدید می توانند اضافه شوند بدون اینکه نیاز به تغییر کاربردهای موجود باشد
• مدل دید کاربر است نه روشی که داده بطور داخلی سازماندهی می شود

 

در مدل رابطه ای هیچ دو سطری در جدول نباید مشابه باشند. این در واقع یک ویژگی اساسی جدول است. اگر دو سطر دو نمونه موجوديت متفاوت را دردنیای واقعی نشان دهند به نحوی بايد از هم متمايز شوند تا به هر کدام در جدول بتوان جداگانه رجوع کرد. بنابراين حداقل یک مقدار منحصر به فرد بايد وجود داشته باشد که باعث متمايز شدن سطرها از يکديگر شود. ستونی که حاوی اين مقدار است کلید ناميده می شود.

کلید داری دو خاصیت را بايد دارا باشد؛ منحصر به فرد بودن و غیر تهی بودن(قانون اول جامعیت).

در يک رابطه انواع مختلفی از کلید ممکن است وجود داشته باشد:

• کلید کاندید
• کلید ترکیبی
• کلید اصلی
• کلید خارجی

کلید کاندید

از مجموعه صفات خاصه یك رابطه آنهایی كه دارای دو ویژگی زیر هستند به عنوان كلید كاندید (candid key) در رابطه مذكور مطرح می شوند:

• منحصر به فرد و غير تهی بودن
• غیر قابل كاهش بودن، يعنی هیچ زیر مجموعه مناسبی از صفات خاصه تشكیل دهنده كلید، دارای خاصیت منحصر به فرد بودن نباشد.


مثال. شماره دانشجوئی و کد ملی کليدهای کانديد در جدول مشخصات دانشجو در دانشگاه می توانند باشند.


کلید ترکیبی

کلید ترکیبی (compound key) کليدی است که از ترکيب چند صفت خاصه ساخته می شود.


مثال. در رابطه دانشجو مجموعه نام و شماره شناسنامه می توانند به عنوان كلید ترکيبی در نظر گرفته شوند.


کلید اصلی

كلید اصلي (primary key)، كلید كاندیدی است كه توسط طراح پايگاه داده انتخاب و معرفی می شود. به عبارتی طراح بانك، یكی از كلیدهای كاندید را به عنوان كلید اصلی بر میگزیند.

در تعیین كلید اصلی از بین كلیدهای كاندید باید دو ضابطه زیر را در نظر گرفت:

• اهمیت كلید اصلی نسبت به سایر كلیدهای كاندید در پرس و جوها
• كوتاهتر بودن طول كلید كاندید از نظر تعداد بایت

نکته. هر جدول تنها یک کلید اولیه دارد اما به این معنی نیست که تنها یک شناسه منحصر به فرد دارد.
نکته. کلید می تواند صفات طبیعی موجودیت انتخاب شود، ولی اگر هيچ کدام از صفات خاصه مناسب نبودند يک کليد جانشين نسبت داده شود (مانند شماره کارمندی برای جدول کارمند).
نکته. در جدول، زیر کلید اولیه یک خط کشیده می شود.
نکته. اگرچه در مدل رابطه ای کليه جداول باید دارای کلید اولیه باشند، ولی تعدادی از RDBMS ها اجباری در تعيين کليد برای هر رابطه نمی کنند، در اينصورت ترکيب کليه صفات خاصه به عنوان کليد درنظر گرفته می شود.


مثال. شماره دانشجوئی در جدول مشخصات دانشجو را می توان به عنوان کليد اصلی انتخاب کرد.


کلید خارجی

کليد خارجی (foreign key) صفت خاصه ای در يک جدول است که در جدول دیگر نقش کلید اصلی یا کاندید را بازی کند.

کليد خارجی ارتباط بين دو جدول را برقرار می کند.

کلید خارجی بر خلاف کليد اصلی می تواند تکراری یا null باشد و ممکن است در يک جدول بیشتر از یک کلید خارجی وجود داشته باشد.

جدول شامل کلید خارجی را گاهی جدول فرزند و جدولی که به آن ارجاع دارد را جدول والد می نامند.


مثال. شماره مشتری در جدول SALE کلید خارجی است زیرا در جدول CUSTOMER کلید اصلی است. شماره مشتری که در جدول فروش بدست می آيد در جدول مشتری جستجو می شود تا تعيين شود محصول به کدام مشتری فروخته شده است.

 

مدل حافظه برنامه توسط راهنمای .model مشخص می شود. عملوند مقابل آن می تواند يکی از انتخاب های زير باشد:

تعداد سگمنت کد تعداد سگمنت داده مدل حافظه
1 - Tiny
1 1 Small
بيشتر از يکی 1 Medium
1 بيشتر از يکی Campact
بيشتر از يکی بيشتر از يکی Large
آرايه های بزرگتر از 64K Huge
بدون سگمنت، تنها در مد محافظت شده Flat
keyword
keyword
keyword
keyword
%out .186 .286 .286P
.287 .386 .386P .387
.486 .8086 .486P .8087
.ALPHA .BREAK .CODE .CONST
.CREF .DATA .DATA? .DOSSEG
.ELSE .ELSEIF .ENDIF .ENDW
.ERR .ERR1 .ERR2 .ERRB
.ERRDEF .ERRDIF .ERRDIFI .ERRE
.ERRIDN .ERRIDNI .ERRNB .ERRNDEF
.ERRNZ .EXIT .FARDATA .FARDATA?
.IF .LALL .LFCOND .LIST
.LISTALL .LISTIF .LISTMACRO .LISTMACROALL
.MODEL .MSFLOAT .NO87 .NOCREF
.NOLIST .NOLISTIF .NOLISTMACRO .RADIX
.REPEAT .UNTIL .SALL .SEQ
.SFCOND .STACK .STARTUP .TFCOND
.UNTIL .UNTILCXZ .WHILE .XALL
.XCREF .XLIST ALIGN ASSUME
BYTE CATSTR COMM COMMENT
DB DD DF DOSSEG
DQ DT DW DWORD
ECHO ELSE ELSEIF ELSEIF1
ELSEIF2 ELSEIFB ELSEIFDEF ELSEIFDEF
ELSEIFE ELSEIFIDN ELSEIFNB ELSEIFNDEF
END ENDIF ENDM ENDP
ENDS EQU EVEN EXITM
EXTERN EXTRN EXTERNDEF FOR
FORC FWORD GOTO GROUP
IF IF1 IF2 IFB
IFDEF IFDIF IFDIFI IFE
IFIDN IFIDNI IFNB IFNDEF
INCLUDE INCLUDELIB INSTR INVOKE
IRP IRPC LABEL LOCAL
MACRO NAME OPTION ORG
PAGE POPCONTEXT PROC PROTO
PUBLIC PURGE PUSHCONTEXT QWORD
REAL4 REAL8 REAL10 RECORD
REPEAT REPT SBYTE SDWORD
SEGMENT SIZESTR STRUC STRUCT
SUBSTR SUBTITLE SUBTTL SWORD
TBYTE TEXTEQU TITLE TYPEDEF
UNION WHILE WORD  

 

شناسه (identifier)، سمبل ، يا برچسب اسمی است که به مقدار مشخصی نسبت داده می شود. اين مقدار می تواند آفستی در يک سگمنت، يک مقدار ثابت، يک آدرس سگمنت، آفستی درون يک رکورد يا حتی عملوند يک دستورالعمل باشد. در هر صورت شناسه امکان ارائه چيزی را با نام آشنا و قابل فهمی را می دهد.

نام شناسه از حروف، ارقام و کاراکترهای خاص تشکيل شده است. با محدوديت های زير:

• يک شناسه نمی تواند با يک رقم عددی شروع شود.
• يک اسم می تواند هر ترکيبی از حروف بزرگ و کوچک باشد. اسمبلر با حساس به متن نيست.
• يک شناسه ممکن است هر تعداد کاراکتری باشد ولی تنها 31 کاراکتر اول آن استفاده می شود. اسمبلر کاراکترهای بعدی را نديده می گيرد.
• کاراکترهای _، $، ? و @ ممکن است درون يک سمبل ظاهر شوند. البته کارکترهای $ و? خاص هستند و نمی توانيد شناسه را منحصرا با اين کاراکترها بسازيد.
• يک شناسه نمی تواند از اسامی رزرو شده باشد. دستورالعمل های 80x86 و نام ثبات ها رزرو شده هستند.


مثال. چند شناسه مجاز.

Item1 Bletch RightHere Right_Here
__Special $1234 @Home Dollar$
WhereAmI? @1234 .TEST SUM_OF_DIGITS

مثال. بعضی شناسه های غيرمجاز.

1TooMany Hello.There $
LABEL Right Here Hi,There
ام پی فایل - مرجع خرید ارزان پایان نامه تبلیغات شما

کدهای اختصاصی